تازه ها :

عضویت در خبرنامه
چاپ دانلود ارسال

نگاهی به نود سالگی حضور دوربین عکاسی در فسا

۱۹ فروردين ۱۳۹۶ - ۰:۲۰:۱۷ کد مطلب: 9862

امروز من میتوانم با اندوخته های قدیمی عکس بگیرم و چاپ کنم. بدون برق و بدون دوربین. با یه قوطی کبریت و کاغذ و دارو. نیازی هم به عدسی ندارم... امکاناتی که من به آن نیاز دارم، امروز نیست.

 

عباس آقا عکاس، اولین عکاس فسا. بین یک تا دوسال در فسا عکاسی میکردند اما چون اون زمان رسم نبوده از زنها عکس بگیرن و نیازی هم به عکس اداری نبوده، کار تعطیل میشود. بعد از ان، افراد بصورت خانگی کار میکردند، از جمله هادی خان عرفانی.

حدود سال 1308 مرحوم خورشید بزرگ که عکاس ارتش بودند، با ارتش به جهرم  آمده و بعد از مدتی به فسا منتقل میشوند و عکاسی را بطور خصوصی شروع میکنند.

در شهریور 1318 مرحوم آقای یداله آواره شیرازی ( عکاسی را در شوروی یاد گرفته بود و بعد به کاشمر آمده و 15 سال در آنجا اقامت میکنند ) پس از آن وی به فسا آمده و عکاسی را شروع میکنند. بعد از یک سال به نوبندگان میرود و حدود یک سال در انجا عکاسی انجام میدهد و دوباره به فسا برمیگردد و بطور کامل کار عکاسی را اینجا انجام میدهد. جالب اینجاست که در ان زمان فقط با نور طبیعی کار میکردند (در خانه و محیط باز).

برای چاپ عکس بزرگ حدوداً قبل از ظهر کار میکردند و یکی از ابزار کار، آیینه بود. با انعکاس نور آفتاب توسط آیینه و نصب دوربین در تاریکخانه، عکس را در سایز بزرگ چاپ میکردند که حدود 3 تا 4 ساعت وقت نیاز داشت . بعد از سال 37 که برق در فسا تاسیس شد، عکاسی به خیابان کشیده شد و به سیستم امروزی درامد.

من ضیا آواره هستم. از تیرماه 48 عکاسی را شروع کردم و در خانه با دوربین چوبی کار میکردم. از سال 54 وارد حرفه عکاسی خیابانی شدم تا زمانی که دوربین دیجیتال به بازار امد و من از عکاسی دست کشیدم. ان زمان ما کار میکردیم، امروز تکنولوژی کار میکند... کار رتوش کامپیوتری امروز را ما با مداد انجام میدادیم. پدر من در جنگ جهانی اول، خودش نگاتیو می ساخت، با شیشه های 1/5 میلی و ژلاتین.

امروز من میتوانم با اندوخته های قدیمی عکس بگیرم و چاپ کنم. بدون برق و بدون دوربین. با یه قوطی کبریت و کاغذ و دارو. نیازی هم به عدسی ندارم... امکاناتی که من به آن نیاز دارم، امروز نیست.

 گرداوری: مریم خالقی زاده

 

 

گرداوری: مریم خالقی زادهعباس آقا عکاس، اولین عکاس فسا. بین یک تا دوسال در فسا عکاسی میکردن اما چون اون زمان رسم نبوده از زنها عکس بگیرن و نیازی هم به عکس اداری نبوده، کار تعطیل میشه. بعد از اون، افراد بصورت خانگی کار میکردن، از جمله هادی خان عرفانی.

حدود سال 1308 مرحوم خورشید بزرگ که عکاس ارتش بودن، با ارتش میان جهرم و بعد از مدتی به فسا منتقل میشن و عکاسی رو بطور خصوصی شروع میکنن.

در شهریور 1318 مرحوم آقای یداله آواره شیرازی ( عکاسی رو در شوروی یاد گرفته بودن و بعد به کاشمر میان و 15 سال اقامت میکنن ) به فسا میان و عکاسی رو شروع میکنن. بعد از یک سال به نوبندگان میرن و حدود یک سال در اونجا عکاسی انجام میدن و دوباره به فسا برمیگردن و بطور کامل کار عکاسی رو اینجا انجام میدن. در اون زمان فقط با نور طبیعی کار میکردن (در خانه و محیط باز).

برای چاپ عکس بزرگ حدودا قبل از ظهر کار میکردن و یکی از ابزار کار، آیینه بود. با انعکاس نور آفتاب توسط آیینه و نصب دوربین در تاریکخانه، عکس رو در سایز بزرگ چاپ میکردن که حدود 3 تا 4 ساعت وقت میخواست. بعد از سال 37 که برق در فسا تاسیس شد، عکاسی به خیابون کشیده شد و به سیستم امروزی دراومد.

من ضیا آواره هستم. از تیرماه 48 عکاسی رو شروع کردم و در خانه با دوربین چوبی کار میکردم. از سال 54 وارد حرفه عکاسی خیابانی شدم تا زمانی که دوربین دیجیتال به بازار اومد و من از عکاسی دست کشیدم. اون زمان ما کار میکردیم، امروز تکنولوژی کار میکنه... کار رتوش کامپیوتری امروز رو ما با مداد انجام میدادیم. پدر من در جنگ جهانی اول، خودش نگاتیو می ساخت، با شیشه های 1/5 میلی و ژلاتین.

امروز من میتونم با اندوخته های قدیمی عکس بگیرم و چاپ کنم. بدون برق و بدون دوربین. با یه قوطی کبریت و کاغذ و دارو. نیازی هم به عدسی ندارم... امکاناتی که من بهش نیاز دارم، امروز نیست.

 

 


نام:                       

پست الکترونیک: 
نظر شما:  

نظر سنجی

به نظر شما حقوق ۲۴ میلیونی برای مدیران حال حاضر کشور عادلانه است؟
بله،حقشان است
خیر،خیانت است