تازه ها :

عضویت در خبرنامه
چاپ دانلود ارسال

دقیقا کدام دیپلماسی؟!

۲۱ تير ۱۳۹۶ - ۱۳:۱۶:۵۲ کد مطلب: 10615

دیپلماسی، کلمه ای که این روزها بسیار به گوش خورده و برای خودش کلاسی و پرستیژی دارد. حتی دیپلماسی را با فتح خرمشهر همسطح می دانند!

 

 

دیپلماسی (دیپلوماسی) یک واژه فرانسوی است. فن و عمل رهبری مذاکرات بین ملتها به منظور حصول سازش که مورد رضایت متقابل همگان باشد و نیز آیین و آداب و مراسم و طرق رهبری این مذاکرات را دیپلماسی می گویند.

این تعریف در لغتنامه مرحوم دهخدا در باره معنی دیپلماسی نوشته شده است.

اما دیپلماسی مفهومی هم دارد که در عالم سیاست خارجه گسترده است. کوتاه این که مفهوم دیپلماسی، به معني هدايت روابط بين افراد، گروه‌ها و ملت‌ها از جمله واژه‌هاي سياسي مورد استفاده در عرصه مناسبات بين‌المللي است.

 

دیپلماسی

 

ديپلماسي (Diplomacy) در كاربرد رسمي خود عمدتاً به ديپلماسي بين‌المللي كه هدايت روابط بين المللي از طريق ديدار و گفت وگوهاي ديپلمات هاي رسمي است، اشاره دارد.

در گذشته ديپلماسي بين كشورها بيشتر به موضوعاتي همچون روابط شخصي و خانوادگي پادشاهان دو كشور با يكديگر يا مسئله جنگ و صلح مربوط مي شد، اما در شرايط كنوني جهان علاوه بر آنها موضوعاتي همچون روابط تجاري، مناسبات فرهنگي و علمي نيز در محور مباحثات ديپلماتيك بين كشورهاي مختلف با يكديگر و بين آنها با سازمانهاي بين المللي قرار گرفته است.

ديپلماسي در واقع مجري سياست خارجي در چارچوب دكترين سياست خارجي هر كشور است.دكترين سياست خارجي يك كشور كه معمولاً يك بيان كلي از سياست خارجي آن محسوب مي شود توسط رئيس حكومت يا وزير امور خارجه اعلام مي شود و الی آخر که البته همه اینها بستگی به شرایط خاصی دارد.

در تعریفی که دهخدا از دیپلماسی ارائه داده نوشته است؛«فن و عمل رهبری مذاکرات بین ملتها به منظور حصول سازش که مورد رضایت متقابل همگان باشد.»

موضوع مورد «رضایت متقابل همگان» باشد، همان نکته مهمی است که در بیشتر دیپلماسی ها به دست نمی آید. هر چند تلاش بر این است که رضایت متقابل و همگان جلب شود، اما کمتر می توان رضایتمندی کامل دوطرفه را در دیپلماسی پیدا کرد.

نمونه های زیادی را میتوان برای دیپلماسی مثال زد که رضایتمندی دو طرف شکل نگرفته حتی رضایتمندی یک طرفه هم ایجاد نشده و هر دو طرف از آن دیپلماسی راضی نبوده اند اما با توجه به این نارضایتی توافق هم کرده اند.

اگر بخواهیم راه دور نرویم، می توانیم به دیپلماسی هسته ای ایران و 1+5 اشاره کنیم.

سال ها بر سر موضوع هسته ای ایران که بر اساس یک دروغ بزرگ و فریب افکار عمومی شکل گرفته بود، علاوه بر مذاکرات طولانی، تحریم های زیادی را هم علیه ایران وضع کردند.

آمریکا، سازمان ملل و اروپا فشارهای زیادی را به ایران وارد ساختند، تحریم اقتصادی و تهدیدات نظامی مهمترین فشارهایی است که علیه ایران به خاطر فعالیت های صلح آمیز هسته ای وارد شده و می شود.

به خاطر این تحریم ها و فشارها، زیان های زیادی به ایران و مردم کشور وارد شد، البته محاسنی هم داشت و در برخی زمینه ها باعث خیر و برکت هم گشت. در جریان تحریم های اقتصادی و تهدیدات نظامی برخی فعالیت ها شکوفا شد و پیشرفت های چشمگیری به دست آمد که یکی از آنها پیشرفت های نظامی به ویژه موشکی در نیروهای مسلح کشورمان است که همچنان این روند ادامه دارد.

 

شهر موشکی سپاه

 

اکنون قدرت نظامی ایران اسلامی یک عامل بازدارنده مهم و کارآمد مقابل همه تهدیدات نظامی دشمنان علیه کشور است. اکثریت افکار عمومی در داخل کشور به این باور جدی رسیده اند که پیشرفت های نظامی به ویژه موشکی میتواند ایران را از گزند تهدیدات دشمن در امان نگهدارد. حال برخی به این باور نرسیده و همچنان نیروهای مسلح به ویژه سپاه را مورد لطف و عنایت خود قرار می دهند به خاطر کج فهمی های خودشان است!

 

دیپلماسی در موضوع هسته ای موفق بود؟

باز گردیم به موضوع برجام و توافقی که بین ایران و 1+5 به دست آمد که اکنون آمریکایی ها بر روی برجام یکه تازی می کنند.

چند پرسش در این زمینه بر اساس تعریفی که از دیپلماسی ارائه شده ، مطرح است. آیا با توجه به توافق هسته ای، اکنون ایران از آن رضایت دارد؟ آیا آمریکا از برجام راضی است؟ آیا رضایتمندی دوطرفه در برجام وجود دارد؟ آیا مردم ایران از برجام رضایت دارند؟ مردم آمریکا چطور؟

 

برجام

 

پاسخ دادن به این پرسش ها بسیار ساده است، رصد واکنش های سیاسی مسئولین دوطرف و نظراتی که از سوی مردم ایران درباره برجام گفته می شود پاسخ به این پرسش است که رضایتمندی در ایران وجود ندارد.

جالب این است که آمریکا که یک طرف ماجرای توافق هسته ای است، در اجرای آن کارشکنی می کند و مانع اجرای کامل و دقیق آن می شود. مقامات آمریکایی از برجام ناراضی هستند. آنها برجام را یک قرار داد و توافق یکطرفه می دانند که تنها ایران را راضی کرده است. در حالی که تنها کاری که قرار است کشورهای 1+5 در برجام انجام دهند تحریم های اقتصادی علیه ایران را بردارند، همین! کار بسیار ساده ای است.

نزدیک به دو سال از اجرای برجام می گذرد، اما جمهوری اسلامی ایران هنوز به حقوق خود در چارچوب برجام دست نیافته است. بر اساس این توافق ایران بسیاری از فعالیت های هسته ای خود را که صلح آمیز هم بوده است، تعطیل کرده به امید این که تحریم های به ناحق وضع شده علیه کشورمان برچیده شود.

سخن به دراز نکشد، اما دیپلماسی در موضوع هسته ای را نمیتوان موفق دانست، دستاوردی که توقع می رفت و بر سر آن سال ها مذاکره شد و هزینه زیادی هم برای پرداخت گشت، به دست نیامد. اگر جمهوری اسلامی ایران سالهای پس از دوران دفاع مقدس را به کار و تلاش بیشتر اختصاص می داد، پشتوانه خود را قوی تر می کرد، سرمایه ها را در جایی که باید خرج می کرد، تولید داخلی را تقویت می نمود، زیرساخت ها را قوت می بخشید، آیا نیازی به دیپلماسی هسته ای و دادن امتیازهای زیاد به طرف مقابل بود؟ امتیازاتی که طرف مقابل را راضی نکرده و همواره در حال دبه کردن توافق است، چرا که بیشتر میخواهد، چرا که احساس کرده ایران ضعف دارد.

 

حل بحران منطقه با دیپلماسی؟!

اکنون یک مثال دیگر را در اینجا مطرح میکنم. بحران منطقه را که همگان با آن آشنا هستند و می دانند که چه خطراتی را برای ایران داشته و دارد.

تصور این که بتوان این بحران را با دیپلماسی حل کرد قابل قبول است؟ به گمان شما میتوان با گروههای تروریستی موجود در منطقه که از سوی آمریکا و برخی کشورهای عربی منطقه به ویژه سعودی ها حمایت و تغذیه میشوند، مذاکره کرد؟

غریب به اکثریت افکار عمومی دیپلماسی را راه خوبی برای حل بحران منطقه نمی دانند چون درک کرده اند که دیپلماسی زمانی کارایی دارد که دو طرف بر اساس قواعد، شرایط، قوانین، نیازهای دوجانبه، اخلاق و وجدان یکدیگر به مذاکره بنشینند و دیپلماسی را راهکاری برای حل مشکلات دوجانبه یا چند جانبه بدانند.

اکنون شرایط دنیا سال ها است که به خاطر وجود رژیم هایی به ظاهر قدرتمند تغییر کرده و حرف اول را قدرت و توانایی ها می زند، یکی همچون آمریکا آن قدرت و توانایی را برای ویران ساختن و کشتن انسان های بیگناه به کار می برد، دیگری چون ایران آن قدرت را برای دفاع از خود و دیگر مظلومان و مستضعفین به کار میگیرد.

میتوان به آسانی تصور کرد که اگر جمهوری اسلامی ایران قدرت و توانمندی نظامی قابل توجهی نداشت و نمیتوانست به کشورهایی همچون سوریه و عراق یاری برساند، اوضاع غرب آسیا چگونه می بود. مردم خود به خوبی می توانند آن را متصور شوند.

سردار سلیمانی از فجایعی که تروریست های تکفیری وهابی در سوریه و عراق مرتکب شده اند، خاطراتی دارد. او درباره جنایتی که تروریست های تکفیری وهابی در دیاله عراق مرتکب شده اند اینگونه تعریف میکند؛ « ...من دیدم در همین دیاله کودکی را از سینه مادرش گرفتند کودک را مثل گوسفند روی آتش سرخ کردند، لای پلو گذاشتند و برای مادرش فرستادند. این جنایت وحشتناک در سابقه تاریخ بشریت وجود ندارد!»

 

سردار سلیمانی در مراسم چهلم شهید نصیری

 

اکنون می خواهیم درباره همین بحرانی که در منطقه ایجاد شده بگوییم. آیا می توان با چنین موجودات خبیثی با دیپلماسی رفتار کرد؟ با حامیان آنها چطور؟ آمریکا، غرب، عربستان سعودی که سال ها بر روی این تروریست های تکفیری وهابی سرمایه گذاری کرده اند، میتوان با دیپلماسی رفتار کرد؟!

حتی کارکشته ترین دیپلمات های جهان هم از چنین دیپلماسی دوری می کنند، آیا موصل را دیپلماسی آزاد کرد؟

نقش جمهوری اسلامی ایران در آزادی موصل و حلب زیاد است، اما آیا آنهایی که مدعی مبارزه با تروریسم هستند، در آزادی این بخش ها سهم دارند؟ آمریکا که خود را سردمدار مبارزه با تروریسم معرفی می کند، چقدر در آزادی حلب در سوریه و موصل در عراق سهیم است؟ هیچ!

برای همین است که سردار سلیمانی درباره دیپلماسی چنین می گوید؛«برخی اوقات ما از راه دیپلماسی اقداماتی می کنیم که اقدامات خوبی هم هست، اما برخی گره ها و مشکلات فقط با دیپلماسی حل نمی شود و آنجا اتفاقات دیگری است که از همه رفتارهای دیپلماسی معمولی عبور می کند، درها را می گشاید، پیوندها را ایجاد و یخها را ذوب می کند و اخوت و صمیمیت ایجاد می کند و خون شهید نصیری از این خونها بود.

این خون و دیگر خون شهیدان ایرانی که در خدمت برادران مجاهد عراق از شمال بغداد تا موصل در زمین جاری شد، پیمانه ای از خون ملت و صداقت و وفا و حقیقت یک ملت در حمایت از کشور مورد ستم واقع شده بود.

کدام دیپلماسی می تواند همانند خون شهیدان نصیری، کمالی، همدانی، تقوی و شاطری این اخوت را ایجاد کند؟»

کافی است به الزماتی که رهبر معظم انقلاب اسلام بر آن تأکید دارند توجه شود،  یعنی هم موشک هم دیپلماسی.

 

 

 

دیپلماسی (دیپلوماسی) یک واژه فرانسوی است. فن و عمل رهبری مذاکرات بین ملتها به منظور حصول سازش که مورد رضایت متقابل همگان باشد و نیز آیین و آداب و مراسم و طرق رهبری این مذاکرات را دیپلماسی می گویند.

این تعریف در لغتنامه مرحوم دهخدا در باره معنی دیپلماسی نوشته شده است.

اما دیپلماسی مفهومی هم دارد که در عالم سیاست خارجه گسترده است. کوتاه این که مفهوم دیپلماسی، به معني هدايت روابط بين افراد، گروه‌ها و ملت‌ها از جمله واژه‌هاي سياسي مورد استفاده در عرصه مناسبات بين‌المللي است.

 

دیپلماسی

 

ديپلماسي (Diplomacy) در كاربرد رسمي خود عمدتاً به ديپلماسي بين‌المللي كه هدايت روابط بين المللي از طريق ديدار و گفت وگوهاي ديپلمات هاي رسمي است، اشاره دارد.

در گذشته ديپلماسي بين كشورها بيشتر به موضوعاتي همچون روابط شخصي و خانوادگي پادشاهان دو كشور با يكديگر يا مسئله جنگ و صلح مربوط مي شد، اما در شرايط كنوني جهان علاوه بر آنها موضوعاتي همچون روابط تجاري، مناسبات فرهنگي و علمي نيز در محور مباحثات ديپلماتيك بين كشورهاي مختلف با يكديگر و بين آنها با سازمانهاي بين المللي قرار گرفته است.

ديپلماسي در واقع مجري سياست خارجي در چارچوب دكترين سياست خارجي هر كشور است.دكترين سياست خارجي يك كشور كه معمولاً يك بيان كلي از سياست خارجي آن محسوب مي شود توسط رئيس حكومت يا وزير امور خارجه اعلام مي شود و الی آخر که البته همه اینها بستگی به شرایط خاصی دارد.

در تعریفی که دهخدا از دیپلماسی ارائه داده نوشته است؛«فن و عمل رهبری مذاکرات بین ملتها به منظور حصول سازش که مورد رضایت متقابل همگان باشد.»

موضوع مورد «رضایت متقابل همگان» باشد، همان نکته مهمی است که در بیشتر دیپلماسی ها به دست نمی آید. هر چند تلاش بر این است که رضایت متقابل و همگان جلب شود، اما کمتر می توان رضایتمندی کامل دوطرفه را در دیپلماسی پیدا کرد.

نمونه های زیادی را میتوان برای دیپلماسی مثال زد که رضایتمندی دو طرف شکل نگرفته حتی رضایتمندی یک طرفه هم ایجاد نشده و هر دو طرف از آن دیپلماسی راضی نبوده اند اما با توجه به این نارضایتی توافق هم کرده اند.

اگر بخواهیم راه دور نرویم، می توانیم به دیپلماسی هسته ای ایران و 1+5 اشاره کنیم.

سال ها بر سر موضوع هسته ای ایران که بر اساس یک دروغ بزرگ و فریب افکار عمومی شکل گرفته بود، علاوه بر مذاکرات طولانی، تحریم های زیادی را هم علیه ایران وضع کردند.

آمریکا، سازمان ملل و اروپا فشارهای زیادی را به ایران وارد ساختند، تحریم اقتصادی و تهدیدات نظامی مهمترین فشارهایی است که علیه ایران به خاطر فعالیت های صلح آمیز هسته ای وارد شده و می شود.

به خاطر این تحریم ها و فشارها، زیان های زیادی به ایران و مردم کشور وارد شد، البته محاسنی هم داشت و در برخی زمینه ها باعث خیر و برکت هم گشت. در جریان تحریم های اقتصادی و تهدیدات نظامی برخی فعالیت ها شکوفا شد و پیشرفت های چشمگیری به دست آمد که یکی از آنها پیشرفت های نظامی به ویژه موشکی در نیروهای مسلح کشورمان است که همچنان این روند ادامه دارد.

 

شهر موشکی سپاه

 

اکنون قدرت نظامی ایران اسلامی یک عامل بازدارنده مهم و کارآمد مقابل همه تهدیدات نظامی دشمنان علیه کشور است. اکثریت افکار عمومی در داخل کشور به این باور جدی رسیده اند که پیشرفت های نظامی به ویژه موشکی میتواند ایران را از گزند تهدیدات دشمن در امان نگهدارد. حال برخی به این باور نرسیده و همچنان نیروهای مسلح به ویژه سپاه را مورد لطف و عنایت خود قرار می دهند به خاطر کج فهمی های خودشان است!

 

دیپلماسی در موضوع هسته ای موفق بود؟

باز گردیم به موضوع برجام و توافقی که بین ایران و 1+5 به دست آمد که اکنون آمریکایی ها بر روی برجام یکه تازی می کنند.

چند پرسش در این زمینه بر اساس تعریفی که از دیپلماسی ارائه شده ، مطرح است. آیا با توجه به توافق هسته ای، اکنون ایران از آن رضایت دارد؟ آیا آمریکا از برجام راضی است؟ آیا رضایتمندی دوطرفه در برجام وجود دارد؟ آیا مردم ایران از برجام رضایت دارند؟ مردم آمریکا چطور؟

 

برجام

 

پاسخ دادن به این پرسش ها بسیار ساده است، رصد واکنش های سیاسی مسئولین دوطرف و نظراتی که از سوی مردم ایران درباره برجام گفته می شود پاسخ به این پرسش است که رضایتمندی در ایران وجود ندارد.

جالب این است که آمریکا که یک طرف ماجرای توافق هسته ای است، در اجرای آن کارشکنی می کند و مانع اجرای کامل و دقیق آن می شود. مقامات آمریکایی از برجام ناراضی هستند. آنها برجام را یک قرار داد و توافق یکطرفه می دانند که تنها ایران را راضی کرده است. در حالی که تنها کاری که قرار است کشورهای 1+5 در برجام انجام دهند تحریم های اقتصادی علیه ایران را بردارند، همین! کار بسیار ساده ای است.

نزدیک به دو سال از اجرای برجام می گذرد، اما جمهوری اسلامی ایران هنوز به حقوق خود در چارچوب برجام دست نیافته است. بر اساس این توافق ایران بسیاری از فعالیت های هسته ای خود را که صلح آمیز هم بوده است، تعطیل کرده به امید این که تحریم های به ناحق وضع شده علیه کشورمان برچیده شود.

سخن به دراز نکشد، اما دیپلماسی در موضوع هسته ای را نمیتوان موفق دانست، دستاوردی که توقع می رفت و بر سر آن سال ها مذاکره شد و هزینه زیادی هم برای پرداخت گشت، به دست نیامد. اگر جمهوری اسلامی ایران سالهای پس از دوران دفاع مقدس را به کار و تلاش بیشتر اختصاص می داد، پشتوانه خود را قوی تر می کرد، سرمایه ها را در جایی که باید خرج می کرد، تولید داخلی را تقویت می نمود، زیرساخت ها را قوت می بخشید، آیا نیازی به دیپلماسی هسته ای و دادن امتیازهای زیاد به طرف مقابل بود؟ امتیازاتی که طرف مقابل را راضی نکرده و همواره در حال دبه کردن توافق است، چرا که بیشتر میخواهد، چرا که احساس کرده ایران ضعف دارد.

 

حل بحران منطقه با دیپلماسی؟!

اکنون یک مثال دیگر را در اینجا مطرح میکنم. بحران منطقه را که همگان با آن آشنا هستند و می دانند که چه خطراتی را برای ایران داشته و دارد.

تصور این که بتوان این بحران را با دیپلماسی حل کرد قابل قبول است؟ به گمان شما میتوان با گروههای تروریستی موجود در منطقه که از سوی آمریکا و برخی کشورهای عربی منطقه به ویژه سعودی ها حمایت و تغذیه میشوند، مذاکره کرد؟

غریب به اکثریت افکار عمومی دیپلماسی را راه خوبی برای حل بحران منطقه نمی دانند چون درک کرده اند که دیپلماسی زمانی کارایی دارد که دو طرف بر اساس قواعد، شرایط، قوانین، نیازهای دوجانبه، اخلاق و وجدان یکدیگر به مذاکره بنشینند و دیپلماسی را راهکاری برای حل مشکلات دوجانبه یا چند جانبه بدانند.

اکنون شرایط دنیا سال ها است که به خاطر وجود رژیم هایی به ظاهر قدرتمند تغییر کرده و حرف اول را قدرت و توانایی ها می زند، یکی همچون آمریکا آن قدرت و توانایی را برای ویران ساختن و کشتن انسان های بیگناه به کار می برد، دیگری چون ایران آن قدرت را برای دفاع از خود و دیگر مظلومان و مستضعفین به کار میگیرد.

میتوان به آسانی تصور کرد که اگر جمهوری اسلامی ایران قدرت و توانمندی نظامی قابل توجهی نداشت و نمیتوانست به کشورهایی همچون سوریه و عراق یاری برساند، اوضاع غرب آسیا چگونه می بود. مردم خود به خوبی می توانند آن را متصور شوند.

سردار سلیمانی از فجایعی که تروریست های تکفیری وهابی در سوریه و عراق مرتکب شده اند، خاطراتی دارد. او درباره جنایتی که تروریست های تکفیری وهابی در دیاله عراق مرتکب شده اند اینگونه تعریف میکند؛ « ...من دیدم در همین دیاله کودکی را از سینه مادرش گرفتند کودک را مثل گوسفند روی آتش سرخ کردند، لای پلو گذاشتند و برای مادرش فرستادند. این جنایت وحشتناک در سابقه تاریخ بشریت وجود ندارد!»

 

سردار سلیمانی در مراسم چهلم شهید نصیری

 

اکنون می خواهیم درباره همین بحرانی که در منطقه ایجاد شده بگوییم. آیا می توان با چنین موجودات خبیثی با دیپلماسی رفتار کرد؟ با حامیان آنها چطور؟ آمریکا، غرب، عربستان سعودی که سال ها بر روی این تروریست های تکفیری وهابی سرمایه گذاری کرده اند، میتوان با دیپلماسی رفتار کرد؟!

حتی کارکشته ترین دیپلمات های جهان هم از چنین دیپلماسی دوری می کنند، آیا موصل را دیپلماسی آزاد کرد؟

نقش جمهوری اسلامی ایران در آزادی موصل و حلب زیاد است، اما آیا آنهایی که مدعی مبارزه با تروریسم هستند، در آزادی این بخش ها سهم دارند؟ آمریکا که خود را سردمدار مبارزه با تروریسم معرفی می کند، چقدر در آزادی حلب در سوریه و موصل در عراق سهیم است؟ هیچ!

برای همین است که سردار سلیمانی درباره دیپلماسی چنین می گوید؛«برخی اوقات ما از راه دیپلماسی اقداماتی می کنیم که اقدامات خوبی هم هست، اما برخی گره ها و مشکلات فقط با دیپلماسی حل نمی شود و آنجا اتفاقات دیگری است که از همه رفتارهای دیپلماسی معمولی عبور می کند، درها را می گشاید، پیوندها را ایجاد و یخها را ذوب می کند و اخوت و صمیمیت ایجاد می کند و خون شهید نصیری از این خونها بود.

این خون و دیگر خون شهیدان ایرانی که در خدمت برادران مجاهد عراق از شمال بغداد تا موصل در زمین جاری شد، پیمانه ای از خون ملت و صداقت و وفا و حقیقت یک ملت در حمایت از کشور مورد ستم واقع شده بود.

کدام دیپلماسی می تواند همانند خون شهیدان نصیری، کمالی، همدانی، تقوی و شاطری این اخوت را ایجاد کند؟»

کافی است به الزماتی که رهبر معظم انقلاب اسلام بر آن تأکید دارند توجه شود،  یعنی هم موشک هم دیپلماسی.


نام:                       

پست الکترونیک: 
نظر شما:  

نظر سنجی

به نظر شما حقوق ۲۴ میلیونی برای مدیران حال حاضر کشور عادلانه است؟
بله،حقشان است
خیر،خیانت است